Hoe een brandweeroefening volledig uit de hand liep.

De restauratie van de gevels van het oude gemeentehuis aan de Vaart in Gasselternijveen is momenteel in volle gang. Het is de bedoeling dat in dit schitterende monumentale pand enkele appartementen worden gevestigd. Bij het zien van de werkzaamheden die daar worden verricht, schoot mij onlangs een aardige anekdote te binnen die me altijd is bij gebleven. Het was in de tijd dat ik nog bij de gemeente Gasselte werkte en onwillekeurig roept dit herinneringen bij je op. In welk jaar het precies was weet ik niet meer maar het moet ergens in de periode tussen 1984 en 1991 zijn geweest. De periode dat de heer Prick burgemeester van de gemeente Gasselte was. De alarmering van de plaatselijke brandweer verliep toen anders dan tegenwoordig het geval is. Wel had elke brandweerman al de beschikking over een pieper op zak.

Tijdens een brandweeroefening had ik een rol als slachtoffer gekregen. Gespeeld werd dat de benedenverdieping van het gemeentehuis in brand stond. Ik had als slachtoffer slechts één vluchtweg. Dat was via de zolder en het dak. Het dak waarop zich nog de resten van een sirene bevond waaraan ik me vast kon houden. Bij de gemeentelijke brandweer hadden ze de beschikking gekregen over een hoogwerker en het was de bedoeling dat ze mij hiermee van het dak zouden halen. Het was slechts een oefening maar met mijn geschreeuw om hulp speelde ik mijn rol als slachtoffer kennelijk zo echt dat een buurtbewoonster in de Schoolstraat die mijn geschreeuw om hulp hoorde direct de brandweer belde. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij ook eigenlijk wel een beetje op de hoogte had verkeken. Kortom ik had hoogtevrees, ik was echt bang en dat heeft ontegenzeggelijk ook door geklonken in mijn geschreeuw om hulp. Heel krampachtig hield ik me dan ook vast. De jongens in de brandweerkazerne die zich destijds ongeveer 250 meter verderop bevond, stonden in de startblokken voor de oefening maar werden doordat de piepers plotseling afgingen met de melding  “brand gemeentehuis Vaart 9” dusdanig in verwarring gebracht zodat er een echte uitruk volgde met alle commotie van dien. Stond het gemeentehuis dan echt in brand? Bij het gemeentehuis aangekomen bleek toch dat het loos alarm was.

Brandweerman Klaas Kok haalde mij met de hoogwerker van het dak. Collega Peter Sandberg, destijds ook werkzaam bij de gemeente Gasselte, die beneden stond te fotograferen weet zich het hele verhaal nog goed te herinneren. In mijn geschreeuw om hulp zou ik tegen Klaas Kok hebben gezegd dat een kameraad van me nog in raadzaal vast zat. Waarop Klaas zou hebben geroepen “ ja, mienjong het is allemoal hail aarg!”

De volgende morgen moest ik bij de burgemeester op het matje komen en kreeg ik de baard eraf. Ik had met mijn geschreeuw om hulp nogal wat teweeg gebracht en bovendien de gemeente ook nog eens op kosten gejaagd. De rol van slachtoffer bij oefeningen van de brandweer kon ik voortaan op mijn buik schrijven. Ze hebben me nooit meer gevraagd.